لزوم جلب توجه چپ جهانی به «دی ماه خونین» در ایران

نوشته: عرفان نوربخش

مقدمه:

 ابعاد فاجعه  دی ماه خونین

در هفته‌های آغازین سال ۲۰۲۶، جمهوری اسلامی ایران یکی از سهمگین‌ترین کشتارهای تاریخ معاصر کشور را علیه شهروندان خود رقم زد. وقایع «ژانویه خونین» نشان‌دهنده تشدید فاجعه‌بار خشونت‌های حکومتی علیه جمعیت غیرنظامی است. داده‌های کنونی که از طریق ترکیب گزارش‌های پزشکی داخلی، شهادت‌های افشاگران از بیمارستان‌های دولتی و گزارش‌های شهروند-خبرنگاران (که در زمان قطع کامل اینترنت به بیرون ارسال شده‌اند) گردآوری شده است، آمار جان‌باختگان را بین ۱۶,۵۰۰ تا ۲۰,۰۰۰ نفر برآورد می‌کند.

کسی که به ایران امید می دهد، اما نه به NRK

 ترجمه و تلخیص: مختار برازش

شتیل رولنس (Kjetil Rolness) یکی از چهره‌های شناخته‌شده و تأثیرگذار در فضای رسانه‌ای و فرهنگی نروژ است. او یک جامعه‌شناس (Sociologist) است که به دلیل نگاه انتقادی‌اش به پدیده‌های اجتماعی شهرت دارد. رولنس کتاب‌های متعددی درباره فرهنگ عامه، سبک زندگی و مسائل اجتماعی نوشته است.

او به عنوان یک ستون‌نویس (Columnist) در روزنامه‌های معتبری مثل Aftenposten و Dagbladet فعالیت می‌کند. رولنس به صراحت لهجه و نترسیدن از نقد "تفکرات غالب" (Mainstream) معروف است. او اغلب به نقد عملکرد رسانه‌های دولتی نروژ (مثل NRK) و سیاست‌های نخبگان می‌پردازد.

انتقاد شتیل رولنس در این مقاله به طور مشخص متوجه نحوه گزارش‌دهی یاما ولاسمال  Yama Wolasmal  (خبرنگار افغانی تبار) یا تیم تولید محتوای NRK در شبکه‌های اجتماعی (مانند تیک‌تاک) است. رولنس معتقد است که این خبرنگار یا این رسانه، اعتراضات ایران را بیش از حد ساده‌سازی کرده و به جای پرداختن به ماهیت ایدئولوژیک و سیاسی رژیم، آن را صرفاً به مسائل اقتصادی (مثل قیمت نان و شیر) تقلیل داده‌اند.

لازم به یاد آوری است که این خبرنگار افغانستانی الاصل  (Yama Wolasmal در گذشته هم خبرهای ایران را از نگاه حاکمان جمهوری اسلامی گزارش می داده … طی سالهای گذشته بعضی از فعالین سیاسی با جمع کردن امضاء و نامه به تلویزیون NRK به این گزارش های یک طرفه او اعتراض کرده بودند.

آیا مداخله احتمالی آمریکا در اعتراضات فعلی به نفع مردم ایران خواهد بود؟

 نوشته : عرفان نوربخش

 – در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۲۶، چشم‌انداز ژئوپلیتیک جهانی پس از یک رشته حملات نظامی دقیق ایالات متحده در کاراکاس که به دستگیری نیکلاس مادورو، رهبر ونزوئلا انجامید، به شدت تغییر کرد. این عملیات که پس از ماه‌ها تنش فزاینده و محاصره دریایی اجرا شد، با سرعتی انجام گرفت که ناظران بین‌المللی را شگفت‌زده کرد. برای بسیاری از ایرانیان، این رویدادها فراتر از یک چرخه خبری ساده است؛ (دستگیری مادورو تنها ۲۴ ساعت پس از پست تهدیدی ترامپ علیه دولتمردان ایران رخ داد) این وقایع نمایانگر طرحی بالقوه برای آرمان‌های خودشان محسوب می‌شود. در پی اعتراضات مستمر در سراسر ایران، بخشی از مردم این امید را دارند که یک «حمله قطع‌کنندهِ» مشابه یا مداخله مستقیم یک ابرقدرت، بتواند فروپاشی جمهوری اسلامی را تسهیل کند.

با این حال، مسئله تغییر رژیم به رهبری خارجی همچنان به شدت بحث‌برانگیز است. فراتر از بحث‌های حقوق بین‌الملل – جایی که سازمان ملل متحد بیش از پیش به عنوان یک نهاد نظارتی صرف و نه اجرایی دیده می‌شود – یک پرسش کاربردی و تاریخی مهم‌تر وجود دارد: حتی اگر دیکتاتوری با زور با موفقیت کنار زده شود، چه عاملی تعیین می‌کند که آن ملت در ادامه به شکوفایی می‌رسد یا به فروپاشی تن می‌دهد؟

 اپوزیسیون «منتظر»، مردم «فرصت‌طلب»

نوشته : حنیف حیدرنژاد 

 شاید در نگاه نخست چنین به نظر برسد که تیتر این مقاله نوعی ارزش‌گذاری یا قضاوت را القا می‌کند. چنین نیست. مطالعه متن نشان خواهد داد که این عنوان نه داوری اخلاقی، بلکه تیتری توصیفی-تحلیلی از یک وضعیت واقعی ‌است.

شناخت و تشریح «وضعیت موجود

در این نوشته از یک فرمول ساده و شناخته‌شده در علوم اجتماعی، سیاست، مدیریت و مدیریت بحران ـبه‌ویژه در آلمانـ استفاده می‌شود: شناخت «وضعیت موجود(Ist-Zustand)».

اصطلاح «Ist-Zustand» در زبان آلمانی به معنای شناخت و فهم «وضعیت فعلی/موجود» است و معمولاً در تقابل با «Soll-Zustand»  به معنای «وضعیت مطلوب یا هدف» به کار می‌رود. این دوگانه، ریشه در سُنت تفکرِ عقلانی و برنامه‌محور آلمانی دارد و از سه حوزه به‌هم‌پیوسته برآمده است:

طرح صلح ترامپ؛ پایان یک جنگ اوکراین، آغاز فصل تنهایی و شروع یک بحران تازه برای جمهوری اسلامی

نوشته : حمید آصفی

✍️ طرح صلح پیشنهادی دونالد ترامپ برای پایان‌دادن به جنگ اوکراین، اگر چه هنوز در واشنگتن و مسکو به‌طور

رسمی باز نشده، اما به‌اندازه‌ی کافی نشانه‌گذاری شده تا بتوان فهمید: آمریکا در حال جابه‌جایی اولویت‌های ژئوپلیتیکی خود است؛ و هر جابه‌جایی اولویت در واشنگتن یعنی لرزش در تهران.

✍️ ایده روشن است: پایان‌دادن به جنگی که آمریکا حاضر نیست یک روز دیگر برایش هزینه بدهد. تهدید صریح کاخ سفید به اوکراین مبنی بر قطع کمک‌ها ظرف چند روز آینده، عملاً حکم ابلاغی بود که زلنسکی مجبور است آن را بخواند حتی اگر امضا نکند. پیام آمریکا بی‌پرده است: جنگ باید تمام شود؛ حتی اگر پایانش شبیه یک معامله‌ی سرد باشد.

✍️ در قلب این بسته صلح، یک جمله کلیدی وجود دارد: به رسمیت شناختن کنترل روسیه بر حداقل دو استان اشغالی. این همان خط قرمزی است که اروپا سه سال برایش هزینه داد، اما واشنگتن امروز با بی‌اعتنایی از رویش رد می‌شود. کریمه که از ابتدا موضوع بحث نبود؛ اما دو استان شرقی، یعنی همان مناطقی که هنوز هم صدای انفجار در آن‌ها شنیده می‌شود، قرار است برای همیشه از نقشه‌ی رؤیایی «اوکراین واحد» حذف شوند.

هفته‌نامه اکونومیست: احتمالاً در جنگ بعدی اسرائیل برای سرنگونی جمهوری اسلامی اقدام می‌کند

هفته‌نامه «اکونومیست» در مقاله‌ای با اشاره به جنگ ۱۲ روزه نوشت که در جنگ بعدی، اسرائیل احتمالا برای تغییر حکومت در ایران اقدام می‌کند.

در مقدمه این مقاله آمده اگر دو آتش‌بس سال ۲۰۲۵ که دونالد ترامپ میان اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران و میان اسرائیل و حماس برقرار کرد، تا آغاز سال جدید [۲۰۲۶] همچنان برقرار بمانند، ممکن است در سال ۲۰۲۶ اسرائیل سرانجام فرصتی پیدا کند تا به امور داخلی خود بپردازد، اما این موضوع به هیچ وجه قطعی نیست.

در مقدمه این نوشتار که ۱۲ نوامبر (۲۱ آبان) منتشر شد، آمده حملات به جمهوری اسلامی در جنگ با اسرائیل نشانه فروپاشی «امپراتوری روحانیون» در منطقه است.

اکونومیست درباره احتمال درگیری دوباره جمهوری اسلامی و اسرائیل نوشت: «اگر جنگ دوم رخ دهد، اسرائیل احتمالا برای سرنگونی حکومت اقدام خواهد کرد، اما اگر ایران باور کند اسرائیل قصد تغییر رژیم دارد، ممکن است به همسایگانش در خلیج فارس حمله کند و ترامپ را ناگزیر کند میان مهار اسرائیل و خطر بی‌ثباتی در کشورهای عرب متحد آمریکا یکی را برگزیند.»

اقتصاد ورشکسته، سرکوب بی‌نتیجه و پایان محتوم جمهوری اسلامی

نویسنده: مریم عادلخانی

چهاردهه و نیم از تأسیس جمهوری اسلامی گذشته و ایران اکنون در بحرانی چندلایه و عمیق گرفتار است؛ بحرانی که محصول همزمان سیاست‌های اقتصادی ناکارآمد، فساد گسترده، سرکوب اجتماعی بی‌رحمانه، ضعف ساختاری در حکومت و شکست‌های پی‌درپی سیاست خارجی است. جمهوری اسلامی خود را مدافع مردم می‌خواند، اما در عمل بانی فقر، نابرابری و سرکوب است و هر روز اعتماد عمومی را بیش از پیش نابود می‌کند. آنچه امروز در خیابان‌ها، خانه‌ها، دانشگاه‌ها و اتاق‌های تصمیم‌گیری رخ می‌دهد، نشانه‌های یک کشور در حال انفجار اجتماعی و سیاسی است؛ کشوری که شهروندان آن دیگر به تهدید و خشونت عادت نکرده‌اند و مقاومت مدنی، از جنبش زنان گرفته تا اعتراضات صنفی و دانشجویی، روز به روز گسترده‌تر می‌شود.

اقتصاد ایران که زمانی با درآمد نفتی و ذخایر عظیم انرژی زنده می‌ماند، امروز در وضعیت فروپاشی کامل قرار دارد. رکود تورمی عمیق، سقوط ارزش پول ملی و کسری بودجه، قشر متوسط و حتی کارگران را به مرز ناتوانی رسانده است. دستمزد واقعی کارگران اکنون کمتر از ۴۰ درصد آن چیزی است که در سال ۱۳۹۵ دریافت می‌کردند، و این سقوط قدرت خرید، زندگی روزمره میلیون‌ها شهروند را به بحران کشانده است. تورم رسمی به کانال ۴۰ تا ۵۰ درصد رسیده و برخی برآوردها حتی بالای ۵۰ درصد را نشان می‌دهند؛ این بدان معناست که ارزش پول ملی ایران در برابر کالاهای اساسی، مسکن و خدمات شهری تقریباً به نصف کاهش یافته است و زندگی اکثریت مردم به سطحی غیرقابل تحمل رسیده است.

باز نشر از سال ۱۳۹۳به مناسبت «طرح صلح ترامپ»؛ چرا سیاست، ادامه جنگ با ابزاری دیگر نباشد؟!

الاهه بقراط – در هر موجی که هربار بر سر مسئله «فلسطین- اسراییل» به راه می‌افتد می‌توان دید که حقیقت همواره قربانی است! مردم دو طرف قربانیان بعدی هستند. ما به عنوان ناظران ناتوان اما نه خاموش این جنگ و همه جنگ‌های دیگر در کدام سو بایستی بایستیم؟! در کنار تروریست‌های حماس یا دولت افراطی اسراییل در یک جنگ نابرابر؟! اما یک طرف دیگر نیز وجود دارد: مردمی که در فلسطین و اسراییل، هر دو، به رهبران سیاسی خود می‌بازند! مردمی که سرنوشت فجیع آنها دستاویز شعارهای نفرت‌افکنانه برخی مسلمانان، برخی چپ‌ها و همه نئونازی‌ها در اروپا می‌شود.

همه رسانه‌ها، ایرانی و فرنگی، پر شده بود از صحبت درباره «راهنمای مسیر» [نقشه راه]. تصاویر خندان و خشنود جرج بوش (پسر) رییس جمهوری وقت آمریکا، اهود اولمرت نخست ‌وزیر وقت اسراییل و محمود عباس رهبر کنونی و نخستین نخست‌وزیر فلسطین در سراسر جهان پخش می‌شد. بهار ۲۰۰۳ بود، یازده سال پیش…

در آستانه یک تحول عمیق اپوزیسیون در کجا ایستاده است؟

نویسنده : ابوالفضل محققی

در آستانه یک تحول عمیق ! اپوزیسیون در کجا ایستاده است؟

ایران در گذر گاه یک تحول عمیق قرار گرفته است. عبورازگذرگاهی تاریک که جز از طریق خرد ورزی ،عشق بمردم ،عشق به آینده این سرزمین طاعون زده و مسئولیت در برابرتاریخ ونسل های آینده ، در وحدتی فراگیر گذر از آن بسختی ممکن است.

چگونگی بر خورد با این دوره سخت که حاکمان نا لایق ،بی مسئولیت وغیر پاسخگو به مردم و برجامعه تحمیل کردند. محک مهمی در انتخاب و حمایت مردم از این ِیا آن جریان سیاسی ،یا فرد خواهد بود.

لطفا سریع شمشیر نکشید واعتراض به این که فکر می کنید که فرد مورد نظرمن شخص آقای رضا پهلوی است اصل مسئله را لوث نکنید.

بیائید!خود را جای همنسلان خویش در ایران بگذارید .واکنش نسل جوان ونسل زد رانسبت جنبش مهسا در روز های بحرانی  .!هر چند که ارتباط تنگاتنگ بین این نسل ونسل جوان کنونی ونسل زد که فرزندان ونوه های نسل ما هستندوجود دارد. هنوزبسیاری از آنهااز کانون خانه جدا نگردیده و تاثیر گذار در افکار خانواده هستند.

 بجرئت می توان گفت که اکثرمردم که دوست دارم بگویم اکثر  خانواده ها از این حکومت بریده و به صف مخالفان حکومت پیوسته اند.

احتمال وقوع جنگی سخت‌تر میان جمهوری اسلامی و اسرائیل در حال افزایش است

نویسنده : دنی سیترینوویچ تحلیلگر سیاسی

 دنی سیترینوویچ در مقاله‌ای که ششم مهرماه ۱۴۰۴ منتشر شد هشدار می‌دهد، «اسرائیل نباید جمهوری اسلامی را دست‌کم بگیرد. اگر یک درس از تاریخ معاصر وجود داشته باشد، این است که رژیم ایران قدرتمندتر از آن چیزی است که بسیاری تصور می‌کردند.

در مقدمه این مطب آمده، پس از جنگ ۱۲ روزه میان اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران، بسیاری در اسرائیل این برداشت را داشتند که اسرائیل «پیروز» شده است. جمهوری اسلامی ایران ضربه‌ی سنگینی خورد و دستاوردهای اسرائیل باعث شد تهران دیگر به‌ عنوان یک کشور در آستانه‌ی هسته‌ای در نظر گرفته نشود.

اما در ایران نیز روایت «پیروزی» ریشه دوانده است. هرچند هیچکس در تهران منکر دستاوردهای مهم اسرائیل نیست، اما بقای رژیم و بازیابی سریع کشته‌شدگان از جمله جایگزینی فرماندهانی را که در کمتر از ۲۴ ساعت حذف شدند، از نشانه‌‌هایی است که حکومت آنها را تاب‌آوری خود می‌داند. از دید مقات حکومت ایران، صرفِ رویارویی مستقیم با اسرائیل و آمریکا و حفظ موقعیت، خودش یک موفقیت چشمگیر بوده است.

مرگ خامنه‌ای و آینده ایران در نشست پژوهشکده خاورمیانه

نویسنده : فرامرز داور

اندیشکده «خاورمیانه» که جمهوری اسلامی ایران آن را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داده یک برنامه درباره پیامدهای بازگشت تحریم‌های شورای امنیت با فعال شدن مکانیسم ماشه یا اسنپ بک با حضور «آلن ایر» دیپلمات و سخنگوی فارسی زبان پیشین وزارت خارجه آمریکا و «راس هریسون» پژوهشگر ارشد این اندیشکده و نویسنده کتاب «رمزگشایی از سیاست خارجی ایران: منافع راهبردی، قدرت و نفوذ» برگزار کرده است

در این برنامه کارشناسان از بازگشت تحریم‌های خودکار شورای امنیت، مرگ خامنه‌ای و تاثیر این موارد بر وضعیت ایران در منطقه و جهان صحبت کردند

بریتانیا، فرانسه و آلمان روند «اسنپ‌بک» را در چارچوب توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ با ایران ــ که در آمریکا هم حتی با نام برجام شناخته می‌شود ــ فعال کردند. این اقدام به تهران ۳۰ روز فرصت می‌دهد تا مسیری برای بازگشت کامل به تعهدات خود بیابد و از بازگشت تحریم‌های فراگیر سازمان ملل جلوگیری کند. ایران چه پاسخی داده است؟ و جامعه بین‌المللی چگونه می‌تواند از این زمان برای رسیدگی به تهدید ناشی از برنامه هسته‌ای ایران بهترین استفاده را ببرد؟ این نشست حدود یک هفته پیش از پایان این مهلت برگزار شد.

ترامپ باید با قطع شریان اقتصادی جمهوری اسلامی تأمین مالی نیروهای نظامی و امنیتی حکومت را قطع کند

نویسندگان بهنام بن طالب‌لو و ریچارد گلدبرگ

 طی مقاله‌ای در روزنامه «نیویورک پست» که ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۵ (۲۴ شهریور) در «نیویورک پست» به مناسبت سومین سالگرد قتل حکومتی مهسا امینی در مقرّ «گشت ارشاد اسلامی» منتشر شد، پیش‌بینی کرده‌اند اگر دونالد ترامپ صادرات نفت جمهوری سالامی به چین و سلطه‌ی حکومت بر بخش انرژی و مالی عراق را قطع کند، شریان حیاتی اقتصادی رژیم فرو می‌پاشد و توانایی‌اش برای تأمین حقوق نیروهای امنیتی و استمرار خفقان داخلی تضعیف شده و فرصت برای شکل‌گیری اعتراضات ضدحکومتی فراهم می‌شود.

در مقدمه این مقاله آمده، مهسا (ژینا) امینی نمی‌خواست کشته شود: او یک دختر ۲۲ ساله‌ی عادی ایرانی کُرد بود که به‌ خاطر عدم رعایت حجاب اجباری، توسط گشت ارشاد بازداشت شد، چند روز بعد، در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲، او در بازداشت جان باخت. قتل او بزرگترین موج اعتراضات در تاریخ چهار دهه‌ای جمهوری اسلامی را شعله‌ور کرد. مردم در سراسر کشور به خیابان‌ها آمدند، زیر پرچم شعار «زن، زندگی، آزادی»- نه فقط علیه یک قانون، بلکه علیه یک رژیم خفقان‌آور که انتخاب، کرامت و امید را از آنان ربوده بود.

خامنه‌ای بعد از جنگ ۱۲ روزه افسرده، گوشه‌گیر و منزوی شده :)

روزنامه «وال‌استریت ژورنال» در مقاله‌ای به قلم رِی‌ تکیه و رویل مارک گرشت که ۲۰ شهریورماه ۱۴۰۴ منتشر شد می‌نویسد: «ترکیب غیرقابل‌پیش‌بینی بودن ترامپ و ستیزه‌جویی نتانیاهو، ملاها را به شکلی بی‌سابقه متزلزل کرده است.» عنوان این مقاله یک پرسش است: «مگر قرار نبود اگر آمریکا به ایران حمله کند، جهنم بپا شود؟»

نویسندگان در مقدمه با اشاره به تهدیدات توخالی جمهوری اسلامی نوشته‌اند: جنگ‌ها همیشه فرضیات را بر هم می‌زنند. در سال ۱۹۸۳ جمهوری اسلامی ایران طبق گفته مقامات نظامی آمریکا به تروریست‌های حزب‌الله دستور داد اقدامی چشمگیر علیه تفنگداران دریایی ایالات متحده انجام دهند. حزب‌الله چند هفته بعد با بمب‌گذاری در سفارت آمریکا و مقر تفنگداران در بیروت این کار را کرد. از آن زمان، مقامات آمریکایی و مفسران سیاسی هر دو حزب [جمهوریخواهان و دموکرات‌ها] تأکید کرده‌اند که حمله آمریکا به ایران موجب آغاز جنگی بی‌پایان در خاورمیانه خواهد شد.

مکانیسم ماشه: شمارش معکوس برای سقوط جمهوری اسلامی

نوشته: مریم عادلخانی

جمهوری اسلامی ایران امروز در نقطه‌ای ایستاده که هیچ‌گاه تا این حد شکننده و بی‌پناه نبوده است. هشدار صریح سه کشور اروپایی مبنی بر فعال‌سازی «مکانیسم ماشه» تا پایان آگوست ۲۰۲۵، عملاً آخرین برگ‌های بازی دیپلماتیک تهران را سوزانده است. این بار دیگر خبری از آن میزهای طولانی مذاکراتی نیست که رژیم با وقت‌کشی و وعده‌های توخالی بتواند از بحران بگریزد. اروپا به صراحت گفته است که اگر تا موعد مقرر مسیر روشن دیپلماتیک پیدا نشود، تحریم‌ها به صورت خودکار بازمی‌گردند. این یعنی جمهوری اسلامی وارد مسیری می‌شود که نه با لابی‌گری در نیویورک قابل تغییر است، نه با تهدید موشکی و پهپادی در منطقه. برای نخستین بار، رژیم با دیواری روبه‌روست که هیچ روزنه‌ای برای عبور ندارد.

آنچه این هشدار را از همه دفعات قبل متمایز می‌کند، طراحی دقیق خود مکانیسم ماشه است. این ابزار ساخته شده تا جلوی همان تاکتیک همیشگی جمهوری اسلامی یعنی «مذاکره برای مذاکره» را بگیرد. یعنی دیگر نمی‌توان با وعده‌های مبهم یا بازرسی‌های نصفه‌نیمه، جامعه جهانی را آرام کرد. فعال شدن مکانیسم ماشه به معنای بازگشت همه تحریم‌های شورای امنیت، بدون نیاز به اجماع دوباره و بدون امکان وتوی روسیه یا چین خواهد بود. حتی نزدیک‌ترین شرکای ظاهری تهران در شرق هم قادر به جلوگیری از آن نخواهند بود. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که جمهوری اسلامی سال‌ها از آن فرار می‌کرد و حالا بی‌هیچ ابزار دفاعی، در برابرش قرار گرفته است.

ناسیونالیسم دموکراتیک در برابر ناسیونالیسم

                                                                               نوینسنده: علیرضا بهتویی  

در بخش اول این مطلب، ملت و هویتِ ملی را به‌معنای مدرنِ آن در چهارچوب دولت-ملت تعریف کردم و به این پرداختم که ناسیونالیسم، کدام نیازهای عاطفی و وجودی انسان‌ها را پاسخ می‌دهد. سپس به قدرت بسیج فوق‌العاده‌ی‌ ناسیونالیسم به‌ویژه در شرایط وقوع بحران پرداختم. در ادامه، به انواعِ «جهان‌وطنی»، که ناسیونالیسم را نفی می‌کند، اشاره‌ای کوتاه داشتم. بخشِ نخست را با این نکته به پایان بردم که مفهوم ناسیونالیسم، معنا یا ارجاع مشخص و ثابتی ندارد، این مفهوم قابلیت آن را دارد که معانی متنوع و حتی متناقض را در خود گرد آورد و می‌تواند در جهت‌های گوناگون گسترش یابد.

در این بخش دوم و پایانی، ابتدا دو تعریف کوتاه از ناسیونالیسم «اقتدارگرا» و «دموکراتیک» را می‌خوانیم، سپس دو نمونه‌ی تاریخی مشخص و موفقِ ناسیونالیسم دربرگیرنده، مشارکتی و دموکراتیک در سوئد سال‌های دهه‌ی ۱۹۳۰ و هند در سال‌های آستانه‌ی استقلال و پس از آن می‌آید. بخش پایانی نوشته به انواع ناسیونالیسم در تاریخ معاصر ایران، از برهه‌ی استقرار دولت – ملت تاکنون، اختصاص دارد.

سخنگوی فارسی‌زبان دولت اوباما: تغییر رژیمِ ایران در جریان است، اما نه به سود ترامپ!

در مقاله‌ای در نیوزویک، به نظرات الن ایر دیپلمات پیشین وزارت خارجه آمریکا در دوران ریاست جمهوری اوباما و نخستین سخنگوی فارسی‌زبان در کاخ سفید که در شکل گرفتن توافق اتمی برجام نیز نقش مهمی داشت، پرداخته شده که سه‌شنبه گذشته در یک نشست مجازی در «انستیتو خاورمیانه» پیش‌بینی‌هایی از آینده سیاسی جمهوری اسلامی ارائه داد.

او توضیح داد که تغییر رژیم در ایران با جنگ ۱۲ روزه اسرائیل شروع شده ولی ممکن است آنطور که مطلوب دونالد ترامپ است پیش نرود. به نظر وی، بعید است که تغییر رژیم طوری رخ بدهد که حکومتی طرفدار غرب جانشین رژیم جمهوری اسلامی شود.

او همچنین گفت که درگیری اخیر «به احتمال زیاد این رژیم را نظامی‌تر و انزواطلب‌تر می‌کند و همچنین بر جنبه‌های امنیتی آن می‌افزاید.

بجای جنگ، بر فراز ایران «منطقه پرواز ممنوع» ایجاد کنید

در جریان جنگ ۱۲ روزه، بخش عمده‌ای از توان پدافندی و دفاعی جمهوری اسلامی منهدم شد و به گفته مقامات اسرائیلی آسمان ایران بطور کامل تحت کنترل نیروی هوایی آن کشور قرار گرفت. همین وضعیت شرایط را برای بمباران تأسیسات اتمی نظنز، فردو و اصفهان توسط بمب‌افکن‌های B-2 را با مشارکت نیروی هوایی آمریکا فراهم کرد.

بسیاری از تحلیلگران ایجاد «منطقه پرواز ممنوع» را گزینه‌ای برای پیشبرد روند سرنگونی جمهوری اسلامی می‌دانند، چنانکه در لیبی در دوران سرهنگ معمر قذافی این اتفاق افتاد. روزنامه «اورشلیم پست» در مقاله‌ای پیشنهاد ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فرار ایران را مطرح کرده اما مدعی شده این اقدام برای «تغییر رژیم» نیست بلکه حکومت ایران را تحت فشار قرار می‌دهد.

در مقدمه این مقاله که ۲۲ ژوئیه (۳۱ تیرماه) منتشر شد، آمده: «بنیامین نتانیاهو از دهه ۱۹۸۰ تا کنون درباره تهدیدات جمهوری اسلامی هشدار داده است، اما بار سیاسی و قطبی‌سازی ناشی از این موضع‌گیری‌ها و همچنین فضای متأثر از جنگ غزه، باعث کاهش اعتبار این هشدارها از سوی بخش‌هایی از جهان عرب و حتی برخی مخاطبان غربی شده است.